สมัครสมาชิกใหม่
 Download แบบฟอร์ม
 
 ใบสมัคร
 ขอแต้มต่อ
 รายการแข่งขัน / ผลการแข่งขัน
 ถาม - ตอบ - ติชม
 ซื้อขายแลกเปลี่ยน
 แนะนำสนามกอล์ฟ กฟผ.
 แนะนำชมรม-คณะกรรมการชมรม
 ห้องข่าวประชาสัมพันธ์
 กลับหน้าแรก
กรรมการชมรม
กรรมการการเงิน
กรรมการทะเบียน
กรรมการแต้มต่อ
กรรมการแข่งขัน
  .
 
 
 
กอล์ฟทิป Golf Tip
Menu
Woods
Fairway Woods
ลูกชิพยาว
การตี ขึ้นเขา - ลงเขา
วงหาย
      
 
จาก Member Punchanit
การวางตำแหน่งของลูกกอล์ฟ (Ball Position)
มีความสำคัญมาก เนื่องจากทำให้วิถีของลูกหรือ Flight Ball นั้นเหมาะสมกับแต่ละเหล็กหรือหัวไม้นั้นๆ ซึ่งเหล็กสั้นจะมีองศา (Loft) ที่สูงกว่าจะทำให้ลูกนั้นลอยโด่งมากกว่าเหล็กยาวที่มีองศาชันกว่า ซึ่งเราสามารถแบ่งการวางตำแหน่งของลูกได้ 5 ลักษณะดังนี้
เหล็กสั้น (9-PW-SW) ให้วางลูกไว้ใกล้เข้ามาในขาด้านในเท้าขวาสำหรับคนถนัดขวา , เท้าซ้ายสำหรับคนถนัดซ้าย โดยมีตำแหน่งต่างกัน ครึ่งนิ้วลดหลั่นกันลงมา เพราะจะทำให้หน้าเหล็กปะทะลูกก่อน ทำให้ลูกมีสปินและไม่ลอยโด่งจนเกินไป
เหล็กกลาง ( 6-7-8 ) ให้วางลูกไว้ที่กลางลำตัวได้ทั้ง 3 เหล็ก
เหล็กยาว ( 3-4-5 ) ให้วางลูกถัดมาจากตำแหน่งกลางลำตัวไปทางด้านหน้า ( เท้าซ้ายสำหรับคนถนัดขวา , เท้าขวาสำหรับคนถนัดซ้าย ) โดยมีระยะห่างกันครึ่งนิ้ว ไล่ขึ้นไปตั้งแต่ 5-4-3
หัวไม้ (3-5-7-9) ให้วางห่างจากส้นเท้าด้านหน้าประมาณ 2 นิ้ว
หัวไม้ 1 Driver ให้วางตรงกับส้นเท้าด้านหน้า
กลับ Menu
Chip
เป็นลักษณะการเล่นที่ตั้งใจเล่นให้ลูกลอย 2 ระดับคือ ต่ำ กับปานกลาง ไม่ลอยโด่งซึ่งถือเป็นลูก Lob หรือ Flop ดังนั้นลักษณะของหน้าไม้จึงค่อนข้างอยู่ข้างหลังมือขณะอิมแพ็คและฟอลโลทรูค่อนข้างต่ำเพื่อต้องการให้ลูกลอยไม่โด่งมาก โดยปกติเมื่อลูกตกบนพื้นกรีนแล้วจะวิ่งเล็กน้อยไม่วิ่งมากนักเพราะหากวิ่งมากกว่าระยะที่ลอยก็จะเป็นลักษณะของลูก Chip-and Run การลากไม้ออกไปและส่งผ่านไปเพียงเล็กน้อยนั้น ทำให้เกิดเป็นข้อแตกต่างจากการ Pitch ซึ่งจะลากและส่งยาวมากกว่า
กลับ Menu
Chip-and-Run
ลักษณะช่วงระยะการวิ่งของลูกหลังจากที่ตกพื้นแล้วจะยาวมากกว่าระยะที่ลอยมา ด้วยลักษณะรูปแบบนี้ทำให้ตำแหน่งของลูกจะอยู่นอกเท้าขวาเพราะยิ่งลูกอยู่นอกร่างกายทางด้านขวามากเท่าใด การลากไม้สวิงก็ยิ่งได้น้อยมากเท่านั้น เมื่อหัวไม้เคลื่อนน้อยทำให้มีระยะการส่งที่ยาวขึ้นเป็นลักษณะ “ ลากสั้นดันยาว ” ทำให้ลูกลอยต่ำและวิ่งยาวมากกว่า ทำให้ง่ายในการควบคุมทิศทาง
กลับ Menu
Putt-Chip
เป็นการพัตต์จากบริเวณนอกกรีนด้วยเหล็ก นิยมใช้เล่นกันในปัจจุบันเพราะง่ายและปลอดภัย การยืน การจับไม้การสโตรคลูกเหมือนกับการพัตต์ทุกประการ แม้กระทั่งการให้น้ำหนัก การเล่นลักษณะนี้สามารถควบคุมทั้งทิศทางและน้ำหนักได้ดีกว่าการเล่นแบบ Chip
กลับ Menu
Wood-Chip
เป็นการ Chip ด้วยหัวไม้แฟร์เวย์ มักจะเล่นจากลูกที่อยู่ในสภาพตำแหน่งที่ไม่ดี ยากต่อการเล่นด้วยเหล็ก เล่นในลักษณะคล้ายกึ่ง Chip กึ่งพัตต์
กลับ Menu
Check up
เป็นช็อตที่นิยมเล่นกับสภาพกรีนที่เร็วมาก ลักษณะเป็นลูกที่ Chip ด้วยความแรงเพื่อให้ลูกเกิดการ Spin เมื่อลูกลอยตกสัมผัสพื้นกรีน แล้วจะกระดอนครั้งหรือสองครั้งก็จะหยุดอย่างนุ่มนวล
กลับ Menu
Flop/Lob
เป็นลักษณะการเล่นที่คล้ายคลึงกันมากจนแทนจะแยกไม่ออกว่าแบบไหนคือ Flop แบบไหนคือ Lob เล่นในสถานการณ์ที่ต้องเล่นให้ลูกลอยโด่งที่สุดเพื่อที่จะตกแล้วหยุดทันทีหรือเคลื่อนต่อไปให้น้อยที่สุด การเล่นเช่นนี้ต้องอาศัยพื้นฐานที่ดีมากเพราะต้องเปิดหน้าไม้มากเพื่อเล่นลุกโด่งระยะสั้นที่ต้องสวิงเต็มที่แบบเต็มวงแต่เป็นวงแคบ ๆ ใกล้ ๆตัวไม่เหมือนกับการสวิงเต็มวงแบบทั่ว ๆ ไปที่ต้องการระยะทาง Pitch เป็นลักษณะการเล่นที่สวิงประมาณครึ่งวงทั้งช่วงลากไม้และส่งไม้ ลูกมักจะมีวิถีลอยโด่งและตกแล้วจะกระดอนและเคลื่อนที่ต่อไปบ้างพอสมควร มักจะเล่นจากระยะห่างจากกรีนพอสมควรไม่ใกล้มากนัก
กลับ Menu
Texas Wedge
คือการเล่นลูกนอกกรีนด้วยพัตเตอร์ไม่ว่าจะเป็นการเล่นจากขอบกรีนไปสู่กรีนหรือกลางแฟร์เวย์หรือที่ใด ๆ ที่ต้องใช้พัตเตอร์แทนเหล็ก การเล่นลักษณะนี้นิยมเล่นกันมากในรัฐ Texas ประเทศสหรัฐอเมริกาเพราะมีกระแสลมแรงมากและพื้นสนามแข็ง นักกอล์ฟมักจะไม่เล่นเสี่ยงสู้กับกระแสลมแรงด้วยการใช้เหล็ก
 
( จากหนังสือ Smart Golf) …. ฉบับเดือน สิงหาคม 2548
ลูกชิพยาว

ควรเลือกหน้าไม้ที่มีองศาต่ำที่สุดจะส่งลูกลอยไปตกบนกรีนแล้วเริ่มวิ่งเข้าหาธงได้ทันทีที่สุด

การซ้อมชิพยาวๆ จนเกิดความแม่นยำแล้ว เหล็กสั้นและกลางของท่านก็จะแม่นยำขึ้นไปด้วย หากแต่ท่านต้องรู้จักซ้อมชิพให้เป็นการย่อส่วนลงมาของวงสวิงเต็ม จับไม้ให้สั้นจนเกือบถึงก้าน ยืนเล็งเหมือนกับวงสวิงเต็ม ไม่แนะนำให้นักกอล์ฟฝึกใหม่ยืนเปิดสักเท่าไหร่เพราะจะทำให้สับสน

จุดไกลสุดของแบ็คสวิงและจุดขบของวงควรมีระยะที่เท่ากันเพื่อให้แน่ใจว่าท่านไม่ได้ยั้งมือตอนจะตีลูก ซึ่งเป็นสิ่งที่นักกอล์ฟมือใหม่พลาดมากที่สุด หากต้องการตีให้สั้นลงไม่ใช่ยั้งมือให้เบาลง ซึ่งสิ่งที่เราต้งอการสำหรับการชิพที่แน่นอนและแม่นยำคือการเร่งส่งหน้าไม้ไปที่เป้าหมายเหมือกับท่านจะตัดหญ้าบนพื้นให้ขาดในการเหวี่ยงทีเดียว ที่สำคัญคือขอให้มือท่านำหน้าไม้ตลอดเวลา
เลือกหน้าไม้ที่มีองศาต่ำที่สุด จะส่งลูกลอยไปตกบนกรีนแล้วเริ่มวิ่ เข้าหาธงได้ทันที
 
จากหนังสือ Golf Post ฉบับประจำเดือน กรกฎาคม 2548
กลับ Menu

ขึ้นเขา - ลงเขา ตีอย่างไร

“ นักกอล์ฟที่ไม่มีประสบการณ์ พอเจอพื้นลาดลงเขา ขึ้นเขามักจะตีขุดดินก่อนทุกครั้ง ”
“ นักกอลฟ์ที่แก่ประสบการณ์จะได้เปรียบนักกอล์ฟรุ่นใหม่ไฟแรงเสมอ ”
สิ่งหนึ่งที่ทำให้นักกอล์ฟยากก็คือความลาดเอียงของพื้นดิน นักกอล์ฟที่ไม่มีประสบการณ์พอเจอพื้นลาดเอียงลงเขา ขึ้นเขามักจะตีขุดดินก่อนทุกครั้งทำให้หงุดหงิดไม่สนุกกับเกมส์และผลที่ตามมาคือความสับสน ความกังวลรวมถึงความไม่มั่นใจในวงของตัวเอง
1. ซ้อมสวิงลมเพื่อกำหนดจุดที่ไม้จะกระทบพื้น และยืนจรดลูกตามตำแหน่งนั้น
2. เอียงเข้าหาตามไลน์ เช่น ในตำแหน่งลงเขา น้ำหนักท่านจะมาอยู่ที่ขาขวามากขึ้น ส่วนไลน์ขึ้นเขาก็ให้นำหนักจะมาอยู่ที่ขาซ้ายจะมากน้อยแล้วแต่ความชันของไลน์นั้น ๆ
การรักษาน้ำหนักให้สมดุลย์ไม่โยกซ้ายเอียงขวาก็สำคัญ ในช๊อตนี้ขอให้ท่านนักกอล์ฟตีด้วยความเชื่อมั่นและนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ต้องขอเน้น ห้ามกระชากไม้ลงมาอย่างเด็ดขาด ส่วนสำหรับนักกอล์ฟมือใหม่ให้ขึ้นไม้ครึ่งวงก็พอ ไม่จำเป็นต้องขึ้นเต็มวงเนื่องจาการขึ้นไม้เต็มวงจะทำให้ไม่สามารถรักษาสมดุลย์ได้ จับกริพสั้นลงมาประมาณ 1 นิ้ว แล้วลองดาวน์สวิงโดยจินตนาการว่าท่านกำลังตีอยู่ในไลน์ปกติ ( แต่ก่อนจะตีช๊อตจริงขอให้ท่านนักกอล์ฟสวิงซ้อมอีกครั้งเพื่อเช็คจุดหน้าไม้กระทบลูกและเพื่อจำความรู้สึก ) หลังจากนั้นก็ตีตามความรู้สึกเมื่อสักครู่ ถึงแม้ว่าระยะจะหายไปบ้างแต่ก็ยังดีกว่าตีฉึกขุดดินหลังลูกเสียฟรี ๆ ไปหนึ่งช๊อต ข้อสำคัญอย่างเพิ่งรีบหันไปดูผลงานเร็วนัก ( ช้า ๆ ได้พร้าเล่มงามนะจะบอกให้ )
“ การออกรอบก็เหมือนกับการสะสมวิชา รู้จักวิธีแก้ไขในแต่ละสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเพราะเหล่านั้นก็คือปรัชญาของกีฬากอล์ฟ ดังเช่นชีวิตของคนเรา … จะคาดหวังให้ทุก ๆ อย่างราบรื่นตามใจคิดนั้นเป็นไปไม่ได้ เอาเป็นว่ากอล์ฟเป็นกีฬาที่สู้กับตัวเอง และใครก็ตามที่แก้ปัญหาได้ดีกว่าก็คือผู้ชนะนั่นเอง …… . ”
กลับ Menu
วิธีแก้เซ็ง 10 ประการ ( ขณะฝึกซ้อมหรือออกรอบ )
F.G.S. ได้รวบรวมเกมส์แข่งขันที่จะใช้แก้เซ็งในขณะฝึกซ้อมหรือออกรอบไว้ 10 ประการดังต่อไปนี้ คือ
1. แข่งขันในแต่ละช๊อตกับเพื่อนเมื่อฝึกซ้อมใน Driving Range หาเพื่อนที่มีฝีมือ ใกล้เคียงกัน แข่งขันโดยกำหนดเป้าหมายระยะทาง ผลัดกันตีคนละครั้งผู้แพ้จ่ายค่าน้ำหรือค่าลูกฝึกซ้อม
2. ฝึกซ้อมตีลูกหลายแบบ ตีลูก Hooks ลูก Slice ลูกสูง - ต่ำ การฝึกหลายรูปแบบ จะช่วยทำให้นักกอล์ฟทราบถึงความรู้สึก ของการเหวี่ยงไม้ที่จะทำให้ลูกกอล์ฟลอยไปในอากาศ ในลักษณะต่าง ๆ ให้นึกในใจก่อนที่จะตีลูกว่าจะตีลูกให้ลอยไปในอากาศในลักษณะใด
3. ออกรอบใน Driving Range ยกเว้น Putt จำสภาพของสนามที่ออกรอบ เป็นประจำเริ่ม Tee-shot ตั้งแต่หลุมที่ 1 จนถึงหลุมที่ 18 บน Driving Range จะทำให้นักกอล์ฟสามารถฝึกคล้ายกับ shot ที่ใช้อยู่เป็นประจำในการออกรอบ
4. Chip ลูกให้อยู่ในวงกลม กำหนดวงกลมรัศมีประมาณ 3 ฟุต ในสนามฝึกซ้อม Chip แข่งขันกับเพื่อนพยายาม chip ให้มีจำนวนลูกกอล์ฟ อยู่ในวงกลมมากที่สุด
5. แข่งขัน Chip ในการออกรอบ ใคร Chip ใกล้หลุมมากกว่าเป็นผู้ชนะในหลุมนั้น ถ้าเล่นคนเดียวให้แข่งขันโดยใช้ 2 ลูก
6. เพื่อแชมเปี้ยน ในสนามฝึกซ้อมที่กรีนซ้อม Putt เพื่อเป็นการฝึกซ้อมกับสภาวะ ความกดดันบอกกับตัวเองว่า Putt ต่อไปต้อง Putt ให้ลงเพื่อตำแหน่งแชมเปี้ยนของการแข่งขันในขณะฝึกซ้อม ถ้าท่านนักกอล์ฟสามารถสร้างสภาวะความกดดันได้มากเท่าใดในเวลาแข่งขัน หรืออกรอบจะทำ Putt ได้ดีและง่ายขึ้นเท่านั้น
7. Putt ลงหลุม 30 ครั้งติดต่อกัน ฝึกซ้อม Putt ห่างจากหลุมประมาณ 3 ฟุตให้ ลงหลุมติดต่อกัน 30 กัน นักกอล์ฟบางท่านอาจ ใช้เวลาเป็นชั่วโมง หลังจากนั้นจะทำให้ท่านนักกอล์ฟได้รับการฝึกฝนที่ดี ทั้งทางทักษะ และสภาวะจิตใจ ความรู้สึกที่ดี ๆ จะอยู่ที่ 5 ลูกสุดท้าย
8. ออกรอบ 18 หลุม โดยใช้ไม้เพียง 8 ไม้ มีหัวไม้ 3, เหล็ก 4, เหล็ก 6, เหล็ก 8, Pitching Wedge และ Putter จะทำให้ท่านนักกอล์ฟมีสมาธิและประณีตในการตีแต่ละ shot เพิ่มมากขึ้น
9. ตีลูกเข้าหากรีน 2 แบบ ถ้าออกรอบสนามว่างหรือออกรอบคนเดียวพยายามตีลูกใน ตำแหน่งต่าง ๆ เข้าหากรี ทั้งลูก Hooks, Slice ถ้าเป็นการตีเข้าหากรีนในระยะสั้น ๆ ให้ใช้ทั้งลูก Puch และลูกตัด ( เฉือน )
10. แข่งขันแบบ Match Play กับตัวเอง โดยเล่น 2 ลูกเมื่อออกรอบคนเดียว ท่านนักกอล์ฟจะได้เล่น 36 หลุม โดยการเดินเสพียง 18 หลุม
 

โดย โปรธีฉัตร หิตะนันท์ ผอ . The Fortune Golf School

กลับ Menu
เทคนิคการตีกอล์ฟหน้าแล้ง
ฮาร์วี เพนนิค ให้คำแนะนำไว้ว่าหากเจอสภาพดินที่แข็ง ให้ใช้พัตเตอร์ตั้งแต่ระยะ 50 หลาลงมามากที่สุดเท่าที่จะทำได้เรียกว่า ถ้าตั้งแต่ลูกไปจนถึงกรีนไม่มีน้ำ ทรายให้หยิบพัตเตอร์ออกมาชัวร์ที่สุด
และเขายังพบว่านักกอล์ฟส่วนใหญ่จะมีปัญหาเรื่องกะระยะทาง เพราะผู้ตีคิดมากว่าจะต้องส่งน้ำหนักผ่านหญ้าบนแฟร์เวย์เท่าไหร่ ต้องเผื่อวิ่งบนกรีนอีกเท่าไหร่ ทำให้เกร็งมากเกินไป จนเสียฟิลลิ่งของน้ำหนักการพัตต์
ฮาร์วี แนะนำว่าให้นักกอล์ฟจินตนาการว่า พื้นที่ทั้งแฟร์เวร์และกรีนเป็นกรีนที่ใหญ่มหึมาอันหนึ่งและท่านก็กำลังจะพัตต์เกาะวงกริ๊ฟเท่านั้น
ปล่อยให้แขนรีแล็กซ์ ไม่ต้องขืนการใช้ข้อมือเพราะการพัตต์ระยะไกล ๆ จำเป็นต้องใช้ข้อมือช่วยถ่ายน้ำหนักจากเท้าซ้ายไปสู่เท้าขวา ระหว่างการสวิงรับรองว่าผลจะออกมาดีกว่าที่ท่านคิด
 
สุภาษิตกอล์ฟ “ ลูกพัตต์ที่แย่ที่สุดยังไง ๆ ก็ดีกว่าลูกชิพที่แย่ที่สุดเสมอ ”
 
กลับ Menu
วงหาย
วงหาย***ก่อนอื่นต้องเช็ค การจับกริ๊ฟ และ ท่ายืนจรดลูก เสียก่อน ถ้าทั้งสองอย่างไม่มีปัญหา ( มั่นใจได้ว่าท่านไปได้รับ กอล์ฟทิปส์อะไรมาสักอย่างและไปเพ่งทำอยู่กับตรงนั้นมากเกินไปจนลืมเบสิคสำคัญเรื่องของการหมุนเอว ) “ ลองหมุนเอวทั้งแบคสวิง และดาวน์สวิงแล้ววงของท่านจะกลับมาเอง ”
1. เทคนิคการหมุนเอว ขอให้นึกถึงการหมุนสะดือของท่านมาทางขวาจนน้ำหนักถูกถ่ายมาที่ส้นเท้าขวาและหมุนสะดือกลับจนชี้ไปที่เป้าหมาย และน้ำหนักถูกถ่ายกลับมายังเท้าซ้าย
2. ในการเริ่มต้นแบคสวิง คือ ให้ท่านหมุนกระเป๋าขวา ( กระเป๋าหลัง ) จนเกือบชี้ไปยังเป้าหมาย
ไม่ว่าท่านจะใช้วิธีใดก็ตาม เน้นว่า ต้องเป็นการ “ บิด ” หรือ “ หมุน ” เอา ไม่ใช่โยกถ่ายน้ำหนักกลับไปมาระหว่างเท้า ซึ่งเป็นบ่อเกิดของอาการโยกเยกหรือ Sway และในที่สุดคือท่านจะตีลูกไม่แน่นอน
 
กลับ Menu